Bazen birlikte kurduğumuz hayaller, hiç beklemediğimiz bir akşamın ışıklarında kendini hatırlatıyor.
Safranbolu’da bir akşam, ışıklarla süslenmiş kocaman bir ağacın altında durduk. Dalları öylesine güzeldi ki uzun uzun seyretmek istedim. Sarı ışıklar yalnızca ağaca asılmış değildi; bazıları dallardan aşağıya doğru akıp gidiyordu. Hareket ettikçe ağacın her yanı başka türlü aydınlanıyordu. Elimizde iki kahve vardı. Eşimle yan yana durmuş, o güzel ağacın altında birkaç fotoğraf çekiliyorduk.
Ağacı ilk gördüğümde güzelliğine kapılmıştım. Ama ışıkların dallardan aşağıya doğru akışını seyrederken aklımdan başka bir düşünce geçti. Birbirimizi seçtiğimiz her an, sanki yeni bir hayalimiz bize kapı aralıyordu. Birlikte bir hayat kurmayı düşündüm. İnsanın birini sevmesi, onunla aynı yolu yürümeye karar vermesi ne güzel. Fakat zamanla anlıyor ki bir hayatı paylaşmak, yalnızca başlangıçta verilen bir karardan ibaret değil.
Her günün kendine ait sevinçleri, yorgunlukları, bazen anlaşmazlıkları ve bazen de hiç beklenmedik güzellikleri var. Bütün bunların içinde birbirine dönüp yeniden aynı yolda yürümeyi seçebilmek, bana sevginin en kıymetli yanlarından biri gibi geliyor. Çünkü iki insan birbirini sevdiğinde, bütün hayalleri bir anda gerçekleşmiyor. Birlikte kuracakları hayatın bütün yolları da önceden belli olmuyor. Bazen bir şeyler için uzun uzun emek vermek gerekiyor. Bazen bir hayal erteleniyor, başka bir hayal doğuyor. Bazen de dönüp geriye baktığımızda, bir zamanlar yalnızca konuştuğumuz şeylerin artık hayatımızın bir parçası olduğunu görüyoruz.
Belki birlikte yaşamanın en güzel taraflarından biri, bir insanın yalnızca bugününe değil, henüz gerçekleşmemiş yarınlarına da eşlik edebilmektir.
O akşam ağacın ışıkları bana biraz bunu düşündürdü. Dalların arasından süzülüp giden her ışık, sanki başka bir yola uzanıyordu. Birinin bittiği yerde diğeri başlıyor, ağaç her an yeniden aydınlanıyordu. Elbette bütün bunlar yalnızca hareketli ışıklardı. Ama insan bazen gördüğü bir güzellikte, kendi hayatına dair bir anlam buluyor. Ben de o akşam, eşimle birlikte henüz gerçekleştirmediğimiz hayallerimizi düşündüm. Bir gün gitmek istediğimiz yerleri, yapmak istediğimiz şeyleri, birlikte yaşayacağımızı umduğumuz güzel günleri… Ve sonra fark ettim ki bütün bu hayallerin içinde beni en çok mutlu eden, yalnızca gerçekleşecekleri düşüncesi değildi. Onları birlikte hayal ediyor olmamızdı.
Çünkü bir hayalin güzelliği bazen nereye ulaşacağımızda değil, o yola kiminle çıkmak istediğimizde saklı.

O akşamın fotoğraflarına baktığımda bunu yeniden hissediyorum. İki kahve, ışıklarla çevrilmiş bir ağaç ve birbirine yaslanmış iki insan… Belki fotoğrafı gören biri için yalnızca Safranbolu’da geçirilmiş güzel bir akşam. Benim içinse daha fazlası. Yanında kendimi ait hissettiğim bir insanla, henüz önümüzde uzanan yolları bilmeden ama o yolları birlikte yürümeyi isteyerek durduğumuz bir an.
Üstelik bunu düşünmek için özel bir günün gelmesine, büyük bir kutlama yapmamıza da gerek yokmuş. Bazen sıradan bir akşamda, elimizdeki iki kahveyle bir ağacın altında dururken de insan hayatının ne kadar kıymetli bir yerinde olduğunu fark edebiliyormuş. Şimdi o ağacı düşündüğümde aklıma yalnızca ışıkları gelmiyor. Birlikte yaşadığımız günler, geride bıraktığımız yollar ve henüz açılmamış kapılar geliyor.
Ve ben, o kapıların ardında bizi nelerin beklediğini bilmesem de her yeni hayalde yine birbirimizi seçebilmeyi diliyorum.



