Kimse okumayacak olsa, bugün hangi cümleyi yazardın?
Boş bir sayfa her zaman davetkâr görünmez. Bazen söyleyecek çok şeyimiz vardır ama ilk cümleyi bulamayız. Bazen de zihnimizin içindeki kalabalığa rağmen yazmaya değer hiçbir şeyimiz olmadığını düşünürüz. Kalem bekler, sayfa bekler; biz iyi bir başlangıcın gelmesini bekleriz.
Oysa kendimize yazdığımız bir defterin iyi başlaması gerekmeyebilir. Bu sayfa bir okura, bir değerlendirmeye, bir sonuca yetişmek zorunda değildir. Onun tek işi, henüz biçim almamış bir düşünceye geçici olarak yer vermek olabilir.
İlk cümlenin yükünü azaltmak
“Bugün aklımda…” diye başlamak bazen yeterlidir. Ardından gelen cümle eksik kalabilir. Bir kelime tekrarlanabilir, anlatmak istediğimiz şey değişebilir. Defter, bu dağınıklığı düzeltmemiz için önümüze konmuş bir sınav kâğıdı değildir.
İlk satırda doğru kelimeyi bulamadığımızda başka bir kelimeyle ilerleyebiliriz. “Bunu tam anlatamıyorum” da yazılabilecek bir cümledir. Hatta bazen sayfanın asıl kapısı orada açılır: anlatamadığımız şeyi kabul ettiğimiz yerde.
Olanla yorumladığımızı ayırmak
Bir günün içinden tek bir an seçelim. Masada duyduğumuz bir söz, yürürken gördüğümüz bir görüntü, yarıda kalan bir konuşma… Önce yalnızca olanı yazabiliriz. Sonra o anda içimizden geçen düşünceyi yanına ekleyebiliriz.
Bu iki satırın birbirinden farklı olduğunu görmek ilginçtir. Olay kısa, yorumumuz uzun olabilir. Tek bir cümle, başka günlerden gelen çağrışımları yanında taşımış olabilir. Defter, bunlara hemen bir açıklama bulmak yerine aralarındaki mesafeyi görmemize eşlik edebilir.
Her sayfanın bir sonuca varması gerekmez
Yazıyı güzel bir sonuçla bitirme isteği, bazen kendimize yazarken bile peşimizi bırakmaz. Bir ders çıkarmak, bir karar vermek, dağınıklığı toparlamak isteriz. Fakat düşünceler her zaman aynı gün içinde tamamlanmaz.
Bir soruyu soru olarak bırakmak da mümkündür. “Bunu henüz bilmiyorum” diye biten bir sayfa eksik sayılmaz. Belki birkaç gün sonra geri dönülecek bir yer açmıştır. Belki o sayfaya bir daha dönülmez; yalnızca yazıldığı günün tanıklığını taşır.
Geri döndüğünde kendine nasıl bakarsın?
Eski bir defteri açtığımızda, o gün kullandığımız kelimeler bize yabancı gelebilir. Şimdi kolay görünen bir şey o zaman zor olmuş olabilir. Bugün önemsiz bulduğumuz bir ayrıntıya uzun uzun yer vermiş olabiliriz.
Bunları okurken geçmişteki hâlimizi yargılamak yerine merak edebiliriz. Neye dikkat etmiş, neyi atlamış, neyi söylemeye çalışmışız? Defterin değeri kusursuz cümlelerde değil, değişen bakışımızı görünür kılmasında da bulunabilir.
Bugünlük küçük bir başlangıç
Beş dakika ayır. Günün içinden tek bir görüntü seç ve onu üç cümleyle anlat. İlk cümlede ne gördüğünü, ikincide o an aklından ne geçtiğini yaz. Üçüncü cümleyi istediğin kadar kısa bırak. Sonra kalemi bırakmak da devam etmek de sana kalsın.
Kimse okumayacak olsa, bugün hangi cümleyi yazardın?



