Son sayfa, okumanın başka bir biçiminin başladığı yerdir belki: hatırlamanın, düşünmenin ve o hikâyeyi kendi hayatımızın satır aralarında yeniden bulmanın.
Bir kitabın son sayfasına geldiğimizde elimiz bazen kapağı kapatmakta gecikir. Artık okunacak bir sonraki bölüm yoktur; yine de hikâyenin içinden hemen çıkmak istemeyiz. Son cümleyi bir kez daha okur, boş sayfaya bakar, kitabı masaya biraz yavaş bırakırız. Aslında okuduklarımızın bize kattıklarını ruhumuzda demlemeye bırakırız.
Okumak yalnızca olayların sonunu öğrenmek değildir. Bir metnin ritmine alışırız. Karakterlerin sesleri, mekânların havası, söylenmemiş bazı sözler zihnimizde kendine bir yer bulur. Kapağı kapatmak, bütün bunları bir anda geride bırakmaya yetmez.
Kitaptan geriye kalan
Bazen ayrıntılı bir olay örgüsünü unuturuz ama tek bir görüntü aklımızda kalır: boş bir sandalye, yarım bırakılmış bir konuşma, bir kapının önünde bekleyen biri. O görüntü, beklemediğimiz bir anda gündelik hayatın içinden yeniden çıkar.
Belki bir kitapla kurduğumuz bağın en ilginç yanı budur. Metin değişmez, ama onu hatırlayan biz değişiriz. Aylar sonra aynı cümleye döndüğümüzde orada başka bir soru bulabiliriz.
Bir sonraki okumaya geçmeden
Bitirdiğimiz her kitabın hemen ardından yenisine başlamak zorunda değiliz. Bazen kısa bir not düşmek yeter: Hangi cümlede durdum? Neye itiraz ettim? Bu hikâye bende hangi kapıyı araladı?
Bir kitabı bitirmek, onunla ilişkimizi bitirmek olmayabilir. Son sayfa, okumanın başka bir biçiminin başladığı yerdir belki: hatırlamanın, düşünmenin ve o hikâyeyi kendi hayatımızın satır aralarında yeniden bulmanın.



