Belki de birine yer açmak, onu dinlerken anlamaktan geçer
Birini dinlerken bazen kendi cevabımızı hazırlamakla meşgul oluruz. Cümlenin sonunu tahmin eder, benzer bir anımızı hatırlar, ne söyleyeceğimizi düşünürüz. Karşımızdaki konuşur; biz ise söze gireceğimiz aralığı bekleriz.
Oysa dinlemek başka türlü bir dikkat istiyor. Söylenen sözün yanında durmayı, hemen tamamlamamayı, bir deneyimi kendi hikâyemize çevirmeden önce ona biraz yer vermeyi. Belki de Karşımızdakine şifa olacak olan ona vereceğimiz cevap değildir. Şifa, onu olduğu gibi halinden anlayarak dinlemekte gizlidir.
Cümlenin bitmesini beklemek
Her paylaşım bir çözüm talebi değildir. Bazen insan yalnızca anlatmak, yaşadığı şeyin bir başkası tarafından duyulduğunu bilmek ister. Böyle bir anda iyi niyetle verilen hızlı bir tavsiye bile konuşmanın yönünü değiştirebilir.
Sorularımızın biçimi burada fark yaratır. Bir sonuca götürmek için değil, anlamak için sormak… Cevabı önceden bildiğimizi düşünmeden, karşımızdakinin seçtiği kelimelere dikkat etmek…
Sessizliğe de yer açmak
Bir konuşmada sessizlik olduğunda onu hemen doldurmak isteyebiliriz. Fakat bazı cümleler, söylenmeden önce biraz zamana ihtiyaç duyar. Beklemek, sözü elinden almadan orada kalmanın bir yoludur.
Birbirimizi her zaman bütünüyle anlamayabiliriz. Yine de anlamaya çalıştığımızı hissettirmek mümkün. Bazen bunun başlangıcı, cevabımızı biraz erteleyip dikkatimizin tamamını aynı masaya bırakmaktır.



