“Yavaş giden hikaye biriktirir.”

Her şeyin bir sonraki şeye yetişmeye çalıştığı bir gün düşünelim. Bir konuşma biterken yenisi başlıyor; bir işin son satırına gelmeden diğeri aklımıza düşüyor. Zaman geçiyor ama biz sanki hiçbir anın tam içine yerleşemiyoruz. Bize bahşedilen anları farkındalıkla yaşamak yerine hızla kaybediyoruz aslında. Bir anı yaşarken o anın kokusunu, çevresinde olup bitenleri ve hissettirdiklerini anlayarak yaşamakla bahşedilen tüm zamanları tüketmek arasında ‘yaşamak’ adına kaliteli bir fark vardır.

Yavaşlamak, yapılacakları yok saymak anlamına gelmeyebilir. Bazen yalnızca bir işi yaparken orada olmak demektir. Çayın soğuduğunu fark etmek, yürürken aynı ağacın yapraklarının değiştiğini görmek, okuduğumuz paragrafı hemen geçmemek… Edebiyatımızın değerli yazarı Kemal Sayar beyefendi bu konuda şöyle der: “Çekirgelerin sesini, insanların iniltilerini, şırıldayan bir dereyi duymak için yavaş gitmek gerek. Yavaş giden hikâye biriktirir… Hızlı olanın yavaş olanı yuttuğu bir dünya, hikâyesiz bir dünyadır. Hikâye toplamak için insanda durmak, zamanda eğleşmek gerek. Yavaşlamak, neyi kaybettiğimizi hatırlamak için lazım. Uzun uzun bir sohbette ısınmak, insanın iç dünyasına nüfuz etmek, hemdert ve hemhal olmak gerek.”

Küçük bir aralık

Kendimize ayırdığımız zamanın mutlaka büyük ve kusursuz olması gerekmiyor. On dakika, yarım bir sayfa, telefonun sessiz kaldığı kısa bir yürüyüş… Bir aralık açıldığında, o güne dair hissettiklerimizi duymak da kolaylaşıyor.

Bazen sessizlikte ilk duyduğumuz şey yorgunluğumuz olur. Bazen unuttuğumuz bir sevinç. Bunları hemen açıklamak ya da değiştirmek zorunda olmadan fark edebiliriz.

Yetişmeden de var olmak

Bir günün değerini yalnızca tamamladıklarımızla ölçersek, yaşadıklarımızın bir kısmını hesabın dışında bırakırız. Oysa iyi bir sohbet, dikkatle dinlediğimiz bir şarkı, pencerenin önünde geçirdiğimiz birkaç dakika da günün içindedir.

Belki bugün için tek bir soru yeter: Geçip giderken neyi fark etmek isterdim? Cevabı aceleye getirmeden, biraz yanında kalabiliriz.