Geçtiğimiz günlerde İhsan Oktay Anar’ın bir cümlesine rastladım. “Birini çok sevince, sevdiğinin yüzü incecik bir tülün üzerine işlenmiş de insan bütün dünyaya o tülün ardından bakıyormuş gibi oluyordu.”

Bu benzetmenin üzerinde bir süre düşündüm. Özellikle de tülün inceliği üzerinde.

Çünkü bir insanı sevmenin, dünyayla aramıza kalın duvarlar örmekten ziyade, gördüğümüz her şeye belli belirsiz bir güzellik katması gibi geldi bana.

Tülün ardındaki dünya hâlâ aynı dünyaydı. Ağaçlar, sokaklar, gökyüzü, gelip geçen insanlar… Hiçbiri yerinden oynamamıştı. Fakat onlara bakan insanın içinde bir şey değişmişti.

Acaba sevgi, insanın yalnızca kalbini değil, gözlerini de iyileştirebilir miydi?

Anar’ın Yedinci Gün romanında bu imge, sevdiğine duyduğu özlemle baş başa kalan bir karakterin dünyasında beliriyor. Orada sevginin yanında derin bir yalnızlık da var. Ben ise bu cümlede başka bir ihtimali gördüm: Sevginin, insanın hayatı karşılayışını güzelleştirebilmesini.

Birini çok sevdiğimizde baktığımız her yerde onun yüzünü aramak zorunda değiliz. Her manzarada ondan bir hatıra bulmamız da gerekmiyor. Bazen sevdiğimiz insanın varlığını bilmek, onun tarafından sevildiğimizi hissetmek bile içimizde sessizce bir değişiklik başlatabiliyor.

Daha önce üzerinde durmadan geçtiğimiz bir güzelliğe dikkat kesilebiliyor, sıradan bir günün içinde sevinmek için bir neden bulabiliyoruz. Belki yaşadığımız güçlükler ortadan kalkmıyor ama onları karşılayacak gücü kendimizde daha fazla hissediyoruz.

Sevginin iyileştirici yanı biraz da burada olabilir.

Üstelik bu iyileşmenin yalnızca insanın kendi içinde gerçekleştiğini de düşünmüyorum.

Birbirini gerçekten seven iki insanın her zaman aynı fikirde olması, hiç tartışmaması veya birbirini hiç kırmaması mümkün mü? Sanmıyorum. Bazen en çok sevdiğimiz insanla bile anlaşamayabilir, öfkelenebilir, birbirimize uzak düşebiliriz.

Ama sevginin başka bir gücü olduğuna inanıyorum. Yaşanan kırgınlığın ardından iki insanın da birbirine yeniden yaklaşabilmesinde, birbirini anlamak için çaba göstermesinde ve ilişkiye eskisinden daha sağlam bir yerden devam edebilmesinde…

Elbette yalnızca sevmek, yapılan her yanlışı ortadan kaldırmaz. Kırılan bir gönlün onarılması için anlamak, sorumluluk almak ve bazen değişmek de gerekir. Fakat bütün bunları yapmaya duyulan istek, sevgiden doğabilir.

Bazen bir tartışmanın ardından birbirini daha iyi tanıyan, daha iyi anlayan iki insan olarak devam etmek de mümkündür. O zaman yaşanan güçlük, yalnızca geride bırakılmış kötü bir hatıra olarak kalmaz; birlikte büyümenin bir parçasına dönüşebilir.

Belki sevginin insana verdiği yeniden başlama gücü de budur.

Bu yüzden Anar’ın tül benzetmesini çok sevdim.

Bir tül, ardındakini bütünüyle gizlemez. Işığın geçmesine izin verir. Öte tarafta ne olduğunu görürüz ama görüntüye ince bir örtünün varlığı da eşlik eder. Bence bu, sevginin insan üzerindeki etkisini düşünmek için ne kadar zarif bir imge.

Sevdiğimiz insan, dünyayı bizim yerimize görmez. Onun düşüncelerini benimsemek, her şeye onun gibi bakmak zorunda da değiliz. Yine kendi gözlerimizle bakar, kendi kararlarımızı veririz. Fakat onun sevgisi, içimizde taşıdığımız bir iyilik hâline gelebilir.

Elbette sevgi her zaman yalnızca güzellik getirmez. İçinde özlem, korku, kırgınlık ve bazen derin bir acı da barındırabilir. Nitekim Anar’ın cümlesinin roman içindeki hüznü de bunu hatırlatıyor.

Ama ben bu sözle karşılaştığımda daha çok sevginin aydınlık tarafını düşündüm.

Bir insanın hayatımızda oluşunun, bizim hayata karşı duruşumuzda bıraktığı güzel değişiklikleri…

Sevmeyi yalnızca iki insan arasında yaşanan bir duygu olarak görmemem biraz da bundan. Çünkü sevgi, bazen iki insanın arasında başlayıp insanın bütün hayatına yayılan bir iyiliğe dönüşebiliyor.

Ve belki bu yüzden o incecik tül, gözlerimi örten bir perde gibi değil, içimdeki sevgiyi görünür kılan bir şey gibi duruyor.